Amplo sponsort de residenties van M Leuven.
Kunstenaar Ellen Dhondt over haar residentie bij M Leuven
Als er iets is waar M Leuven voor staat, is het wel dialoog. Tussen de samenleving en kunstdisciplines, tussen heden en geschiedenis, tussen objecten en mensen. Met hun residenties – mede gesteund door Amplo – zetten ze dit op scherp. De expo van resident Ellen Dhondt is een schitterend voorbeeld van hoe het museum en kunstenaars elkaar beïnvloeden en versterken. We spraken de schilderes over autofictie, spruitjes en… Ellie Dolly.
Ellen Dhondt is een vrolijke verschijning. Haar figuratieve en kleurrijke kunst is even speels als haar aanstekelijke lach. Logisch, want centraal in haar werk staat het figuurtje Ellie Dolly, Ellens alter ego. Maar vergis je niet. Wie iets beter kijkt, ziet hoe die speelsheid slimme commentaar bevat op vrouwelijke identiteit, eetcultuur en echtheid.
Je werk draait meestal rond Ellie Dolly. Wie is zij? En wanneer is ze ontstaan?
Dhondt: ‘Ellie Dolly kwam voor het eerst kijken tijdens het laatste jaar van mijn master op KASK. Ze is geïnspireerd op papieren uitknippoppen. Het interesseerde mij dat we die figuurtjes zelf een identiteit aanmeten aan de hand van kleren en accessoires. Dat riep vragen bij me op. Wat zeggen dingen als kleding of onze job over ons? Hoe presenteren we onszelf aan de maatschappij?’
Heeft de residentie bij M een effect gehad op Ellie Dolly? Is ze geëvolueerd?
Dhondt: ‘Ik noemde Ellie Dolly altijd mijn alter ego, maar eigenlijk is autofictie een betere omschrijving. De residentie heeft me daarover doen nadenken. Ellie Dolly is begonnen als een commentaar op de performativiteit van de vrouw, met outfits van verschillende archetypes zoals een huisvrouw of een dominatrix. Ondertussen is mijn werk meer autobiografisch geworden, en staat ze te dicht bij mij om nog een alter ego te zijn.’
‘Natuurlijk maak ik nog schilderijen over dingen die niet echt zijn, zoals begrafenissen. Ik ben niet echt dood. (lacht) Anderzijds gaat het vaak heel expliciet over mij. Zo heb ik afgelopen zomer een hele expo gedaan rond picky eating. Ik heb niet graag dat eten elkaar aanraakt. Om dat uit te beelden, heb ik het servies van Ellie Dolly geschilderd als typische bordjes voor kinderen, met van die tussenschotjes. Het werkte als een representatie van hoe we gevoelens en ideeën segmenteren, maar maakt ook deel uit van mijn worldbuilding. Elke keer als ik werk, breidt de wereld van Ellie Dolly uit.’
‘Afgelopen zomer toonde ik in Michèle Schoonjans Gallery in Brussel bijvoorbeeld een schilderij van een eenzaam spruitje op een bord. Het is een weergave van een scène uit mijn eigen jeugd, toen ik het laatste spruitje weigerde op te eten. In die momenten leert een kind voor het eerst voor zichzelf op te komen – het is een deel van je identiteitsvorming.’
Hoe is je residentie verlopen?
Dhondt: ‘Toen ik werd gecontacteerd door Laure van M Leuven voelde dat een beetje als een onverwacht geschenk uit de hemel. Het was de eerste keer dat ik de kans kreeg om te werken in een gigantisch atelier en met een groot budget voor materiaal. Daar was ik in het begin best door geïntimideerd. Maar gaandeweg ontdekte ik wat ik wilde doen, ook dankzij de begeleiding van Laure en gesprekken met andere kunstenaars.’
‘Het was de eerste keer dat ik iets in een museum kon tonen, dus ik was op zoek naar iets wat heel dicht bij mij lag – misschien wel een deel van mijn lichaam. Uiteindelijk werd dat geen vinger of zo, maar mijn haar. Er hangt een mysterie rond haar. In de Victoriaanse periode bewaarden mensen haar van geliefden of overledenen in een medaillon. Of in voodoo geeft een haarlok macht over iemand. Daar ben ik van vertrokken om verder na te denken over doodgaan en rouwjuwelen. Een residentie kan op die manier echt helpen om het proces van een kunstenaar te veranderen, om nieuwe reflexen los te maken.’
‘Voor en tijdens de residentie mocht ik in de collectie en het (online) archief van M graven. Ik raakte geïnspireerd door religieuze figuren en hun verhalen, zoals dat van De Fiere Margriet. Vaak wordt hun tragische dood een deel van de identiteit van die heiligen. Dat is tastbaar in de relikwieën in de collectie van M. Een relikwie is iets raars, een prachtig juweel kan plots een rottende tand bevatten. Of tien mensen beweren de wijsvinger van Jezus te hebben. (lacht) Het roept vragen op over wat echt is en wat niet.’
‘Om de kijker ervan te overtuigen dat Ellie Dolly écht een levend personage is, heb ik twee relikwieën gemaakt bij de expo. Eén met een tand van mij in, en één werk met mijn haar – Ellie Dolly’s karakteristieke voorhoofdkrulletjes. Normaal maak ik vooral olieverfschilderijen en tekeningen. Maar tijdens mijn residentie heb ik dus met die relikwieën voor het eerst ook een soort sculpturen gemaakt. Én grote textielwerken gebaseerd op rosettes of medailles.’
Waarom moeten mensen naar Leuven afzakken?
Dhondt: ‘Sowieso voor de tentoonstelling van Alicja Kwade. Die is echt geweldig, en speelt met vragen rond “weten en niet weten”, wat ik ook in mijn werk belangrijk vindt.’
‘En natuurlijk ook voor mijn expo. Het is heel fijn aan de residentie dat ik een nieuw publiek kan bereiken, van mensen die nog nooit van mijn werk hebben gehoord.’
En wat ligt er in je toekomst?
Dhondt: ‘Momenteel loopt de groepsexpo After Painting After Painting (After Painting) Part 2 in Plus-One in Antwerpen, en in april doe ik mee aan een groepstentoonstelling van Centrale BXL. Verder ben ik veel aan het schilderen, en sinds mijn afstuderen ook aan het nadenken over hoe ik mijn kunstenaarspraktijk ga organiseren.’
Wij staan alvast op de eerste rij!
M Leuven presenteert het resultaat van Dhondts vijf maanden durende residentie van 10 oktober 2025 tot 22 februari 2026 in het museum.
Amplo heeft een lopend partnership met M Leuven.